X
تبلیغات
صفحه اول تماس با ما RSS قالب وبلاگ
دکوراسیون منزل و دکوراسیون داخلی
معمار سه شنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۵

فضاهاي منعطف در دكوراسيون منزل

بِن ون بِرِكل و كارولين بُس در استوديو يو.اِن در آمستردام هلند قابليت ادغام فضاي كاري در قسمتي از فضاي مسكوني و دكوراسيون منزل را به عنوان مزيت بزرگي در زندگي مدرن و كمرنگ شدن مرزها را به عنوان يك اصل از زندگي و كار اجتماعي در معماري پست مدرن مي شناسند. طراحي خانه ي «موبيوس» كه در سال 1998 در حومه شهر اوترِخت بنا شد، مانند خانه ي GAE، بر اين اساس بود كه محلي براي زندگي و كار باشد؛ هم خانه اي گرم و صميمي باشد و هم فضايي آرام با دكوراسيون داخلي مناسب براي تمركز و كار در آن تعبيه شود. كليت فضاهاي منعطف نيز بر همين اصل كمرنگ شدن مرزها و تلفيق يا ادغام كاربري ها استوار است.

خانه-موبيوس

فضاهايي كه براي كاربري هاي مختلف تعيين مي شوند، صرفا اتاق هاي محصوري نيستند كه با بستن درها رابطه ي آنها با ساير افراد و اتاق ها قطع شود، بلكه ساختار هندسي اتاق ها و طراحي داخلي فضاها مانند حلقه ي موبيوس (يك مدل رياضياتي با يك گوشه و يك حاشيه، كه در هم پيچيده شده اند) از هم جدا نيستند و حلقه ي بسته اي را ساخته اند كه حس سيال بودن و پويايي را القا ميكند. در اين خانه قراردادهاي رايج در مورد موقعيت و مصالحي كه در ساخت خانه و دكوراسيون منزل به كار مي رود، تحريف شده اند و همه چيز به نظر برعكس و غير معمول مي آيد؛ ديوارهاي شفاف، شيشه اي هستند، سقف از پاركتي ست كه براي كف خانه ها به كار مي رود و مبلماني كه از بتن ساخته شده اند (ميز)، در تقابل با ساير متريال هاي به نسبت سبك و ساده تر، مانند لنگري سنگين به نظر مي رسند كه خانه را محكم به پايين مي كشند.

در تفكر قرن بيست و يكم، ايده ي تداخل فضاهاي داخلي و سيال بودن تردد در آنها بسيار مورد توجه قرار گرفته است. طرح خانه ي موبيوس به شكلي است كه معماري باروك و فضاهاي آن دوره را به ياد مي آورد و به طور اجتناب ناپذيري به سرعت با آن قياس مي شود. البته زيبايي شناسي باروك قرن شانزدهم به گونه اي بود كه هماهنگي و اتحاد را در پيچيدگي پويا و جهت گيري هاي نامتعارف جستجو ميكرد نه در جابجايي نامتعارف كاربري ها. در خانه هايي كه در اواخر قرن بيستم ساخته مي شدند، وُيد و فضاهاي وسيع بلا استفاده ي زيادي در طراحي داخلي منزل وجود داشت. معمار لس آنجلسي، اريك اوؤن موس، طي سي سال فعاليت در زمينه معماري به اين موضوع پرداخته است كه يك معمار و يك طراح داخلي چگونه مي تواند تجربه و حس حضور در يك فضاي مسكوني را بهبود ببخشد. در خانه ي لاؤسِن-وِستِن كه او در سال 2003 طراحي كرد، با وجود اينكه انتهاي پل فلزي به هيچ مكان مشخصي نمي رسد و اتاق هاي دفُرمه ي خانه، تنها اشكال هندسي در هم ادغام شده اي از مخروط و استوانه و مكعب هستند، اما هر يك از اتاق ها بطور مستقل حس استقرار و ثبات را در خود دارد و اين به دليل هندسه ي دقيقي است كه بر اساس محاسبات اقليدسي در پلان خانه و نقشه ي اتاق ها رعايت شده است. آشپزخانه در زير طاق بلند قوسي شكل، مانند شومينه ي بسيار بزرگي است كه در هزارتوي پلكان محاط شده و سطوح شيبدار به اتاق هاي خواب و حمام هايي منتهي ميشوند كه با ديوارهاي اُريب، مانند اتاق هاي زير شيرواني به نظر مي رسند.


خانه-لاوسن-وستن خانه-لاوسن-وستن

ساختارشكني ها و قطعات و سطوح به ظاهر متلاشي شده اي كه در طراحي خانه ي لاؤسِن-وِستِن مشاهده مي شود، نه در نفي و فراموشي سنت، بلكه به عنوان عاملي براي بازبيني و تفكر دوباره در باب گذشته است. از نظر آنتوني ويدلر ِ تاريخ شناس كه بررسي هاي دقيقي از ديدگاه تاريخي روي ويژگيهاي انعطاف پذيري خانه هاي موس انجام داده است، فضاهايي كه او طراحي ميكند، تلفيقي از خميدگي ها، پَرِش ها و تغيير جهت هاي غير منتظره ايست كه به رمانتيسيسم اوايل قرن نوزدهم اشاره دارد و هنرمند خالقش را در ميان معماران سبك ارگانيك قرار ميدهد. موس، فضاي صميمانه ي خانه ي مسكوني خود را در راستاي خطي عمودي طراحي كرد...

اين مطلب ادامه دارد...

منبع: مجله هنر معماري



ارسال نظر
نام شما :
آدرس وب سایت :
پست الکترونیک :
پیام شما :
کد امنیتی :